Verslag - De Groene Hart Toer Tocht

21 mei 2017

Ik heb een lange route dwars door het Groene Hart van Nederland uitgezet. Het is geheel volgens opzet een echte rijders tocht geworden, met relatief veel kilometers. In het begin waren het er zo'n 120. Maar bij de laatste controle rit viel mijn bijrijder ineens op dat er speciale borden langs de weg stonden. Wat staat daar dan op? Wel, dat er 21 mei in Leiden een marathon is. Ai, dat gaat moeilijkheden geven. Thuis gekomen zie ik met de snel van internet afgehaalde parcours kaart dat deze minimaal op twee plekken mijn route doorkruist. Dat gaat nooit goed. Ik had geen zin om eindeloos om te laten rijden, alleen maar om bij het originele eindpunt te komen. Dus besloten de rit iets in te korten, tot uiteindelijk zo'n 108 km. Dat is ook lang genoeg. En een ander eindpunt volstaat ook wel.

De dag is aangebroken, en het weer zal volgens de voorspellingen mee zitten. We verzamelen bij de McDonalds in Woerden. Vrij snel hadden we 11 van de 12 MR2's bij elkaar. Michaël stuurde een SMS dat hij niet tijdig kon aansluiten en naar het lunchpunt komt. Na een kopje koffie of glaasje chocolademelk en een plaspauze van start dan maar.

Na een paar bochten waren we meteen uit de stad weg en al echt 'buiten'. Mooi hoor, slinger wegjes, en vrij zicht op groene velden en landerijen. Je snapt meteen waarom deze regio het Groene Hart heet.

Schier eindeloze rijen knotwilgen rijden we voorbij die al scheefgezakt tussen de slingerende weg en de waterkant staan. Her en der een melkveebedrijf en ook schitterende vrijstaande huizen, of beter gezegd villa's, die zoals de knotwilgen, soms kilometers achter elkaar langs de weg gelegen zijn. Welgesteld Nederland woont buiten en doet niet aan rijtjeshuizen, lijkt het wel!

Niet veel later ziet het er anders uit. Minder velden en open stukken. We rijden tussen de kwekerijen rondom Boskoop. Grote vlakke velden bedekt met plastic of worteldoek waarop heel veel kleine planten in potten staan. Ze hadden net water gehad van de regeninstallatie. Ook de weg was er nog nat van.

De lunch bij restaurant 't Zwaantje in Bodegraven smaakte iedereen erg goed. We hebben er even lekker de tijd voor genomen. Iedereen had het zonder veel moeite met navigeren kunnen vinden.

In het tweede deel is er bijna net zoals in het eerste deel vrij snel na vertrek een echte 'buiten' beleving. We rijden langs De Meije. Een kronkelend watertje waar de weg kilometers achtereen niet of nauwelijks van afwijkt. Het lijkt wel een bergpas, maar dan 100% vlak. De ene bocht na de andere. Toch geen kans om eens flink de bochten in te hoeken, het is te smal en de dichte begroeiing aan beide zijden beperkt het zicht sterk. En er is verkeer in beide richtingen. Dus ook hier, redelijk gemoedelijk sturen. En dus vol genieten van de fraaie natuur en het onophoudelijk perfecte weer. En af en toe jaloers worden op al die mooie huizen.

En zo komen we in het laatste kwart van de route. Hier worden we gedwarsboomd door een wielerkoers. Heel veel afzettingen en noodgedwongen omleidingen gooiden veel roet in het eten en brachten ons verwarring. De marathon had ik nog aangekondigd gezien, deze koers helaas niet. Bewegwijzering was er niet, wel verkeersregelaars die soms minuten lang het verkeer ophielden. De aanwijzingen van die regelaars volgen hielp weinig, bij gebrek aan opvolging. Je werd alleen van de hoofdweg afgestuurd, en daarna aan je lot over gelaten. Bijna gestrand in een woonwijk rij ik bij het verlaten van een erf voor het eerst schade aan de einddempers van de SW20. Niet nadat ik ook eerst de bodemplaat hoorde schuren over de rand. Een snelle inschatting van de schade even verderop stelde me wel gerust. Alleen de felsrand aan de zijkant heeft krassen. De demper potten hebben niets. De bodemplaat kan wel wat hebben en krijgt snel genoeg een nieuw likje beschermend spul.

Ik was op dat moment laatste en had vier MR2's voor me. Voorop had John zijn Supercharger even aan de kant gezet om vanaf deze derde (?) afwijking van de route iets nieuws op te zoeken op de navi. Dat lukte en dus de laatste paar kilometers in een treintje naar het eindpunt. Tenminste, dat dacht ik. Met een wat langzamere auto voor me (waar kwam die vandaan?), ben ik toch de groep kwijt geraakt. Zelfstandig maar wat later wel de 'finish' bereikt. Alleen Kees en Riet met de rode ZZW30 waren nog in de buurt, maar ze reden door. Maakt niet uit, het was weer lang genoeg. Voordat ik zelf zou vertrekken was ineens Twan er nog. We hadden beide wel het idee dat de rest niet had gewacht maar al weer vertrokken was, en dat leek me heel logisch. Nadat Twan ook huiswaarts is gegaan, heb ik nog even gewacht, maar geen MR2 in zicht.

Eenmaal naar huis had ik toch John nog even aan de telefoon. Hij had me toch nog zien staan, maar ik was net weg toen hij en de andere drie MR2's het eindpunt bereikte. Dus telefonisch afscheid genomen en dan ook huiswaarts voor de laatsten.

Al met al een zeer geslaagde ¾ van de tour. De wielerkoers in het laatste kwart is helaas een spelbreker gebleken. Graag had ik toch de groep verzameld gezien om even kort na te praten en 'fatsoenlijk' afscheid te nemen. Ik hoop dat de goede herinneringen aan de eerste ¾ de mindere ervaring van het laatste ¼ snel zullen verdringen 

Om af te sluiten, een bedankje aan alle deelnemers en de twee nieuwe leden in het bijzonder. Wie weet doen we 'm over een paar jaar nog een keer!

Groet, Erik Versteeg